dışarıya çıkabiliyoruz canım.

dün akşamımı bazı arkadaşlarımın roka müzikalleri tanımlaması yaptığı rock müzikallerine giderek değerlendirdim.

nasıl gittim? biryerlerden haber olunan, elime 'haydi giyoruz hayatım' kelimeleriyle tutuşturulan bilet ve "kafamda nasıl olacak lan acaba? yoksa türkçe mi söyleyecekler? kim? akşama ne yiyeceğim?" sorularıyla.

gittik açık havaya, on yılda her konsere, on yılda her... sahneleyenleri uzaktan şöyle bir gördüğümüzü çok fazla tanımadığımızı falan anlatıyoruz birbirimize, yakından görsek tanımayız valla diyoruz.

PS: böyle bir mekanda ve böylesi bir konserde; bira, şarap, kanyak, likör satmadıkları için koltukların üzerlerine koyulan promosyon paket şampuanlarla kafa bulmak zorunda kaldığımız için açık hava cafe işletmesini kınıyorum. ayıp.

başladı. sahnedeki kim acaba diye birbirimize soruyoruz (o kadar dinazormuşuz yani), sahnedekileri değil yakından, uzaktan bile tanımadığımız aşikar. neyse ses iyi geliyor... sesler daha iyi geliyor. şöyle; solo performanslarda başarı oldukça düşüyor ama çoğul performanslarda gerçekten iyi çalışmışlar gençler, ses çok güzel geliyor, uyum güzel arkadaki vokaller, seçilen parçalar...

dişi vokallerin solo ya da çoğul tüm vokallerini hemen hemen beğeniyoruz ya da birinde beğeniyoruz diğerinde az beğeniyoruz ama genel beğeni iyi. erkek vokaller ise biraz eksik daha doğrusu birşeyler eksik kalıyor tanımlayamadığımz (bazılarının kapasite falan dediğini duyuyorum ya da acımasız olanların kabiliyet dediklerini... yok öyle değil, başka birşey eksik). bir tek hayko'nun jesus'ı müslüm baba tarzı yorumlaması karşısında -ki kendisi kanımca gecenin en başarılı erkek vokaliydi- gözlerim yaşarıyor. kendisini yorumundaki başarısından dolayı cd'lerini satın alarak ödüllendireceğim (ciddiyim).

belleğimin ücra köşelerinde kaybolan şarkıların ses ve sözlerinin hatırlanması güzeldi. umarım proje devam eder ve devam ettikçe güzelleşip gelişir.

we will rock you! Oh, rock me amedeus.